Σημαίες και μίσος

Ο Λαμίν Γιαμάλ, το δέκα της Μπάρτσα, που πανηγύρισε στους δρόμους της Βαρκελώνης την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ισπανίας υψώνοντας την παλαιστινιακή σημαία, κατά τον Ισραηλινό υπουργό Αμυνας «υποκινεί και προωθεί το μίσος κατά του Ισραήλ ενώ οι στρατιώτες μας μάχονται κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς…».

Οι στρατιώτες τους, που έκτοτε σφαγίασαν περισσότερους από 70.000 Παλαιστίνιους, που συνεχίζουν να διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα και να αφήνουν αχαλίνωτους τους εποίκους να σκοτώνουν και να λεηλατούν, να τους κλέβουν τη γη τους και το νερό τους, δεν εφαρμόζουν στην πράξη μίσος, κατά την ισραηλινή κυβέρνηση. Οπως, κατ’ αυτήν, δεν το ασκούν οι χιλιάδες εξτρεμιστές από κάθε γωνιά του Ισραήλ που τρεις ημέρες μετά τη χειρονομία του Γιαμάλ, ανεμίζοντας ισραηλινές σημαίες και απειλώντας Παλαιστίνιους, Εβραίους ειρηνιστές και δημοσιογράφους, έφταναν στο Τείχος των Δακρύων για να γιορτάσουν την Ημέρα της Ιερουσαλήμ. Οπως κάθε χρόνο τη 14η Μαΐου, σε ανάμνηση της κατάκτησης και κατοχής και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, με τον πόλεμο των Εξι Ημερών το 1967, ακροδεξιοί και υπερεθνικιστές κατεβαίνουν σαν βίαιες και ρατσιστικές ορδές φωνάζοντας «θάνατο στους Αραβες» ή «να καεί ο οικισμός σας» και επιτίθενται σε καταστήματα και οικογένειες.

Αλλά ο Ισραελ Κατς «βλέπει» μίσος μόνο στην παλαιστινιακή σημαία που ύψωσε ένας άνθρωπος διεκδικώντας το δικαίωμα ύπαρξης της Παλαιστίνης. Μία μόνη σημαία απέναντι στις χιλιάδες δικές τους, αλλά πόσο τους τρομάζει!